|
|
|||||
|
|
|||||
|
Verron Martina bewoont een rijtjeshuis in een typische jaren 70 nieuwbouwwijk
in Nijverdal (Overijssel). Keurige woning, maar qua luxe niet te vergelijken
met zijn vorige huis, een twee-onder-éénkapper in het Duitse Epe, vijf
kilometer van de grens met Nederland. Die woning was in 2000 volgens zijn
wensen gebouwd en ingericht; energiezuinig en met een ruime keuken en
badkamer. Zon huis was een ideaal, en het kon in Duitsland veel goedkoper dan
in Nederland. De woning beviel, maar Martina weet inmiddels dat woongenot
meer is dan een stapel stenen . Een huis is maar een huis. Je moet er ook
happy zijn. En dat waren Martina, zijn vrouw en hun twee kinderen niet. Ze
konden er niet aarden en keerden na vier jaar terug naar Nijverdal. Een toenemend aantal Nederlanders emigreert en na België is Duitsland het
meest in trek. Vorig jaar zijn volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek
6.418 mensen die in Nederland zijn geboren naar Duitsland verhuisd. Vooral de
goedkopere bouwkavels en lagere huizenprijzen (gemiddeld prijsverschil 25
procent) oefenen een aantrekkingskracht uit. De meeste emigranten vestigen
zich zich niet al te ver van de grens, waardoor in sommige gemeenten
Nederlandse enclaves zijn ontstaan. In het Duitse grensgebied van Twente en
de Achterhoek is het aantal Nederlanders tussen 2000 en 2005 met 69 procent gestegen
tot 24.000. Maar niet iedereen blijft. In bijvoorbeeld een stad als Gronau (46.700
inwoners waarvan 2.500 Nederlanders), gelegen op enkele kilometers afstand
van de grens bij Enschede, vestigden zich in 2005 325 Nederlanders, maar
verhuisden er 100 terug naar Nederland. Het zijn niet allemaal spijtoptanten
omdat er onder de remigranten ook mensen zijn die vanwege hun werk in
Duitsland woonden of alleen een postadres hadden, nodig om goedkoop een auto
in te kunnen voeren. Makelaar Michiel Steenhuis, eigenaar van makelaarskantoor Eurobilien uit
Gronau dat zich vooral op Nederlanders richt, schat op basis van contacten
met hypotheekverstrekkers dat 1 op de 6 is teruggekeerd. Goudzoekers, noemt
hij de mensen die zich lieten leiden door de financiën. Steenhuis heeft Nederlanders op bezoek gehad die een huis wilden kopen
alsof het een brood bij de bakker was. Een snelle bezichtiging, vijftien
minuten door het huis en dan zeiden ze is goed, doe maar. Dan zei ik dat ze
eerst maar eens goed de omgeving moesten bekijken en alles met de familie
moesten bespreken. De gezinsleden van Nijverdaller Verron Martina konden in Duitsland niet
aarden. Martina stapte dagelijks in de auto naar zijn werk in Apeldoorn maar
zijn vrouw miste haar familie en zijn zoon had weinig speelkameraadjes. Hij
zat vaak te wachten tot ik thuiskwam. Dat kwam ook omdat hij naar een
Nederlandse school in de grensplaats Glanerbrug werd gebracht, een keuze die
volgens makelaar Steenhuis killing is voor de integratie. Wij hadden niet het
idee dat we ons hele leven in Duitsland zouden blijven en waren bang voor een
taalachterstand, verklaart Martina de schoolkeuze. Sneller dan gepland heeft hij zijn huis - met verlies - moeten verkopen.
Het Duitse avontuur heeft hem geld gekost. Dat verwijt hij de financiële
adviseur van de makelaar en de Duitse hypotheekverstrekker. Nadat hij voor de
koop getekend had, kwamen er veel kosten bij waardoor hij een lening moest
afsluiten. Zijn financiële situatie is verder verslechterd omdat hij na de
verkoop een boeterente moest betalen. Daar hadden ze me niets van verteld. Spijtoptanten hebben over het algeheel te impulsief gehandeld, zegt
consulent Alphons Schoolkate van het samenwerkingsverband Euregio in de regio
Twente/Achterhoek. Ze hebben onvoldoende informatie ingewonnen of geweigerd
te integreren. Belangstellenden moeten zich niet alleen te laten leiden door
de financiën. Als je met meerdere mensen gaat, moet iedereen meebeslissen. Dat succes desondanks niet verzekerd is, leert het verhaal van Henk en
Marian Klein Buursink uit Haaksbergen. Zij waren na vier jaar voor hun gevoel
compleet geïntegreerd. De kinderen spraken goed Duits, zelf mengden ze zich
in het verenigingsleven en hun vrijstaande woning aan de rand van het dorp
Ammeloe, dichtbij de grens, was prachtig. Toch zijn ze enkele maanden geleden
verhuisd naar Nederland. Het ging Marian steeds meer tegenstaan dat ze het
Duits niet goed machtig was. Ze kon zich verstaanbaar maken maar niet uit het
hart praten. Toen ze merkte dat ze haar zoon niet met huiswerk kon helpen,
raakte de weegschaal uit balans. Kleinere zaken gingen opeens ook een rol spelen. Spontaan een kop koffie
drinken bij de buren is niet gebruikelijk, zegt ze. Bij de beslissing om
Duitsland te verlaten, is een traan gelaten, zegt Henk Klein Buursink. Dat
mag u best weten. Ze ontraden het niemand om naar Duitsland te verhuizen,
maar stellen dat zonder kinderen de kans van slagen groter is. Ze merken het
aan Henks ouders. Die zijn ook verhuisd naar Duitsland en wonen er met
plezier. Een huis is maar een huis. Je moet er ook happy zijn |
